Kocur, który okradał całą Wolę

Pierwszy zniknął gumowy kaczor z tarasu u Basi z drugiego piętra. Potem rękawiczka robocza od pana Stefana, ta droga, ocieplana. Potem dziecięcy sandałek, jeden, bez pary, spod maty przed drzwiami numer 14.

Na osiedlu przy Kasprzaka, w bloku z wielkiej płyty, gdzie balkony wychodzą na siebie tak blisko, że słychać cudzy czajnik, zaczęło się to latem. Ludzie z klatki gadali o tym przy śmietniku, przy skrzynkach na listy, na przystanku dwunastki. Ktoś kradnie drobiazgi. Nie telewizory, nie rowery spod klatki — skarpetki. Ścierki. Plastikowe zabawki z piaskownicy.

Grażyna Wilk, sześćdziesiąt jeden lat, emerytowana pielęgniarka z parteru, pierwsza zaczęła prowadzić zeszyt. W kratkę, taki szkolny, kupiony za dwa złote w kiosku obok warzywniaka. Zapisywała: „14 lipca — zginęła ścierka w kwiatki, wisiała na balustradzie”. „22 lipca — but dziecięcy, lewy, rozmiar 24”. Sąsiedzi śmiali się z niej po cichu, ale przynosili jej swoje straty, żeby dopisała.

— To musi być ktoś z bloku — mówiła Grażynie sąsiadka z góry, Ela, składając pranie, którego już nigdy nie odzyska w komplecie. — Kto normalny kradnie jedną skarpetkę?

Podejrzewano syna dozorcy, bo chłopak miał złą sławę i motorower bez tłumika. Podejrzewano nawet nowego lokatora z bloku obok, samotnego mężczyznę, który wprowadził się w maju i nikomu się nie kłaniał na klatce. Ktoś napisał anonimowy karteczkę i przykleił na tablicy ogłoszeń przy wejściu: „Prosimy zwrócić rzeczy sąsiadów. Wiemy, że to ktoś stąd”. Karteczka wisiała tydzień, aż spadła z deszczem.

Nikt przez trzy lata nie pomyślał na szarego kocura imieniem Popiół, który mieszkał u Wilków na parterze, spał cały dzień na parapecie i wracał do domu każdego ranka koło szóstej, trochę zabłocony, czasem z liściem przyklejonym do futra.

Wszystko zmieniło się, kiedy syn Grażyny, Marek, informatyk pracujący zdalnie, zamontował na balkonie kamerkę z noktowizją — nie dla kota, tylko dlatego że ktoś w ich altance na działce koło Wilanowa ukradł kosiarkę i Marek się zdenerwował, że w mieście może być podobnie. Kamerkę skierował akurat w stronę balkonu, na wypadek gdyby ktoś próbował wejść po rynnie.

Nagranie z pierwszej nocy Grażyna oglądała rano przy kawie, jeszcze w szlafroku, z Popiołem na kolanach, tym samym, który w nocy przecisnął się przez uchyloną szybę.

Na filmie było widać, jak kot skacze z parapetu sąsiada, coś ciągnie w pysku, znika w krzakach hortensji, wraca bez tego czegoś, znów znika. O drugiej trzydzieści w nocy przyniósł do domu rękawiczkę roboczą pana Stefana. Tę samą, ocieploną, zgłoszoną w zeszycie pod datą 3 sierpnia.

Grażyna postawiła filiżankę tak gwałtownie, że kawa chlusnęła na obrus.

— Marek. Chodź tu. Chodź natychmiast.

Syn przybiegł w samej koszulce, jeszcze zaspany, i razem oglądali nagranie trzy razy z rzędu, cofając, zatrzymując klatka po klatce.

Popiół, dwunastoletni wtedy, wykastrowany, uznawany przez wszystkich za nieszkodliwego leniwego kota, w rzeczywistości prowadził nocne wyprawy po okolicznych balkonach i klatkach, wracając z łupem prawie każdej nocy przez trzy lata.

Marek przejrzał starsze nagrania z aplikacji w chmurze, bo kamerka zapisywała wszystko od miesiąca. Naliczył w jedną noc jedenaście różnych przedmiotów przyniesionych do bloku — same przynosiny, nie licząc powrotów z pustymi łapami. Skarpetka, dwie rękawice ogrodowe, kapeć, kawałek sznurka od parasola plażowego, plastikowy dinozaur, gąbka do mycia samochodu, jeszcze jedna skarpetka, dwa kapelusze od ogórków kiszonych z podwórka pana Czesława, i coś, co okazało się być stanikiem sportowym zdjętym z suszarki na balkonie trzeciego piętra.

Grażyna zbierała to wszystko z komórki pod schodami, gdzie Popiół chował część zdobyczy, a resztę zaniósł Marek do worka po zakupach z Biedronki.

Poszła z tym workiem prosto na podwórko, gdzie akurat stała grupka sąsiadów przy trzepaku — Ela, pan Stefan, Basia z drugiego piętra i jeszcze dwie kobiety, których Grażyna nie znała po imieniu, tylko z widzenia.

— Znalazłam winnego — powiedziała, stawiając worek na ławce.

Zaczęła wykładać rzeczy jedna po drugiej, jak na targu, i przy każdej mówiła, czyje to i kiedy zginęło, bo miała to zapisane w zeszycie. Pan Stefan wziął swoją rękawicę, obejrzał ją pod światło, jakby sprawdzał, czy to naprawdę ona.

— To mój kot — powiedziała Grażyna. — Popiół. Trzy lata to robił, a ja go głaskałam co wieczór i mówiłam dobranoc.

Cisza trwała chwilę, potem Ela parsknęła śmiechem, tak mocno, że musiała się oprzeć o trzepak, a za nią zaczęli śmiać się wszyscy — pan Stefan trzymając rękawicę jak trofeum, Basia wołając przez podwórko do męża, żeby zszedł zobaczyć, bo „złodziej się znalazł, ma cztery łapy”.

Grażyna wróciła do mieszkania i zrobiła coś, czego zeszyt w kratkę nie potrzebował już nigdy więcej. Wypisała na kartce A4 ogłoszenie: „Punkt zwrotu rzeczy — klatka B, parter, mieszkanie 3. Właściciel: kocur Popiół (obsługuje właścicielka, Grażyna Wilk)” i przykleiła je pod tą starą, zjadliwą karteczką z tablicy ogłoszeń, tą, która oskarżała anonimowo całą klatkę.

Przez kolejny tydzień na jej wycieraczce zostawiano zapisane karteczki z opisem zaginionych przedmiotów, żeby mogła sprawdzić w komórce pod schodami, czy Popiół czegoś takiego nie przyniósł. Oddała jedenaście rzeczy w ciągu trzech dni, w tym stanik, który Basia odebrała z twarzą czerwoną jak papryka, i sandałek dziecięcy, który trafił z powrotem do rodziny spod numeru 14 — dziewczynka miała wtedy już siedem lat i but był o dwa rozmiary za mały, ale mama i tak się popłakała ze śmiechu, opowiadając to na klatce.

Kamerkę Marek zostawił, teraz już skierowaną też na parapet, z którego Popiół wyruszał na łowy, i co jakiś czas przysyłał mamie nagranie z podpisem „akcja nocna”. Grażyna kupiła kotu obrożę z małym dzwoneczkiem — nie po to, żeby go powstrzymać, bo wiedziała, że tego się nie da, tylko żeby przynajmniej sąsiedzi słyszeli, kiedy nadciąga.

Zeszyt w kratkę nadal leży na parapecie w kuchni, ale teraz Grażyna zapisuje w nim tylko to, co Popiół przynosi, a nie to, co komu zginęło — bo przez ostatni rok już nikt się nie skarży, tylko czeka, co tym razem trafi na wycieraczkę pod numerem 3.