Kroswer Kirka na Podkowie

Nigdy nie lubiłem tej ciotki, dobra, powiem to od razu, żeby było jasne, skąd u mnie ta cała złość tamtego dnia. Nazywam się Wiktor Zalewski, mam trzydzieści dwa lata, prowadzę warsztat wulkanizacyjny na obrzeżach Piotrkowa Trybunalskiego, i tamtego sierpniowego weekendu wiozłem żonę Paulinę na działkę cioci Ireny pod Sulejowem, bo w mieście było czterdzieści stopni w cieniu, a klimatyzacja w bloku dawno się popsuła.

Trzeba wiedzieć, jak to wyglądało z mojej strony. Ciotka Irena to siostra mojego ojca, po jego śmierci to ona przejęła całą działkę po dziadku, wykupiła nasze udziały — dobra, uczciwie, pamiętam te pieniądze, dwadzieścia dwa tysiące złotych mi wtedy odliczyła co do grosza, sam liczyłem na kuchennym stole. Ale to był mój dom dziecinny. Rozumiecie? Ja tam pierwszy raz jeździłem na rowerze, ja tam z ojcem stawiałem tę szopę, która teraz stoi krzywo przy płocie. Więc kiedy wjeżdżałem tamtego dnia moim czarnym crossoverem przez wąską bramę — tak, zahaczyłem błotnikiem o hortensje, wiem, głupio wyszło — to nie czułem się jak intruz. Czułem się jak ktoś, kto wraca.

Może to i była pycha. Ale zmęczenie robi swoje: korek na S8 stał półtorej godziny, klimatyzacja w aucie ledwo ciągnęła, Paulina od Piotrkowa milczała obrażona, bo obiecałem jej prysznic i chłodny pokój, a nie chwasty po kolana.

— Wykosisz w końcu te krzaki, ciotka! Tu stanie mój samochód — powiedziałem, wysiadając, i wiem, że zabrzmiało to jak rozkaz, nie jak prośba. Ale ja naprawdę nie miałem gdzie zaparkować. Trzysta metrów piechotą po słońcu, z mrożonym mięsem w bagażniku i głośnikiem, który już się przegrzewał? Serio?

Ciotka Irena stała pośrodku podwórka w wypłowiałym fartuchu, z sekatorem, który upuściła prosto w kompost. Popatrzyła na mnie tak, jakbym przywiózł jej wyrok, nie rodzinę.

— Nie uprzedziłeś — powiedziała cicho.

— A trzeba było? — odparłem, choć w środku już czułem, że coś jest nie tak. Że przyjechaliśmy jak na wycieczkę do cudzego domu, a nie jak swoi.

Paulina wysiadła z drugiej strony, w sandałkach na grubej podeszwie, i od razu ugrzęzła w mokrej ziemi przy pniu jabłoni.

— Wiktor, no spójrz pod nogi, tu jest istne bagno! — syknęła, potrząsając stopą. Miała rację, ale powiedziała to takim tonem, że ciotka spięła się jeszcze bardziej.

Zacząłem tłumaczyć — sam sobie, może bardziej niż jej — że w mieście nie da się oddychać, że rodzina powinna się cieszyć, że przyjechaliśmy na trzy dni z kiełbasą na ognisko. Że to normalne. Ciotka powiedziała, że pokój jest jeden, że stoją tam słoiki i suszy się pranie. Że to nie pensjonat.

Wtedy zacząłem mówić o parkingu. Przyznaję, przesadziłem. Powiedziałem, że te krzaki nikomu nie są potrzebne, że pod oknami rosną bez sensu, że trzeba je wyciąć i zrobić porządny podjazd. Poszedłem do bagażnika po kanister — tak, miałem tam mieszankę oleju przepracowanego z chwastobójcą, kumple z warsztatu dali, mówili, że działa błyskawicznie na korzenie. Wziąłem też łopatę i linę holowniczą. Chciałem po prostu — szybko, sprawnie, jak przy naprawie auta — załatwić sprawę. U mnie w warsztacie tak się robi: problem, narzędzie, rozwiązanie.

— Ile lat te hortensje hodowałam?! — krzyknęła ciotka, a ja machnąłem ręką, powiedziałem coś o babskiej histerii, o tym, że sama jest, po co jej ten ogród, że robimy jej przysługę.

Paulina dorzuciła coś o wodzie, o prysznicu, o tym, że chce się przebrać po drodze. Ciotka odpowiedziała, że jest tylko studnia i konewka. Powiedziałem wtedy coś, czego teraz żałuję najbardziej: że to nasza ziemia, dziadkowa, i że stoi tu będzie mój samochód, czy jej się to podoba, czy nie.

Odkręciłem kanister. Zapach solaru rozszedł się po podwórku.

I wtedy ciotka po prostu odeszła. Bez słowa. Weszła po schodkach letniej kuchni i stanęła za drewnianą barierką, jakby czekała na coś.

Nie wiedziałem, że rok wcześniej zainwestowała w system nawadniający — silny, rotacyjny, sześć atmosfer ciśnienia, mosiężne dysze ukryte wzdłuż całej rabaty i przy bramie. Nie wiedziałem, że w kieszeni fartucha trzyma pilota z dwoma gumowymi przyciskami.

Usłyszałem trzask pod trawnikiem. Ziemia zadrżała. A potem — jakby ktoś strzelił z węża strażackiego — lodowata woda z prędkością, której się nie spodziewałem, uderzyła prosto w kanister w moich rękach. Blacha się wgniotła, kanister wyleciał mi z dłoni, olej chlusnął po moich zamszowych trampkach.

— Cholera jasna! — wrzasnąłem, kiedy drugi strumień trafił mnie w klatkę piersiową, zbił czapkę, okulary poleciały w pokrzywy.

Paulina dostała jeszcze gorzej. Woda zmieszała się z workiem węgla drzewnego, który wcześniej rozpakowałem na trawie — czarna maź oblepiła jej sukienkę, kolana, włosy. Krzyczała, żebym wyłączył, że to szaleństwo, że ciotka chce nas utopić.

Ale najgorsze było to, co się działo z autem. Szyby uchylone do połowy, bo w środku było piekło — i woda lała się prosto do środka, na ekran multimedialny, na tapicerkę, w kratki wentylacyjne. Skoczyłem tam, poślizgnąłem się na glinie, wylądowałem na brzuchu, ramieniem w błotniku. W tamtej chwili zapomniałem o krzakach, o parkingu, o wszystkim. Liczył się tylko crossover — cztery lata leasingu, rata tysiąc dziewięćset złotych miesięcznie, i teraz elektronika chlupocząca w wodzie.

Wgramoliłem się za kierownicę mokry do suchej nitki, silnik zaskoczył za trzecim razem, wycofałem na oślep, urwałem lusterkiem drewniany kołek przy płocie, wgniotłem zderzak o starą żeliwną wannę do podlewania i wyleciałem przez otwartą bramę na gruntową drogę. Paulina wskoczyła na tylne siedzenie, gubiąc jeden sandał w błocie.

Przez pierwsze dwadzieścia minut jazdy nikt się nie odzywał. Grzejnik w aucie parował od mokrych ubrań, buty chlupotały, a ja patrzyłem na migający na desce rozdzielczej komunikat o awarii systemu multimedialnego i myślałem tylko o jednym: ile to będzie kosztować w serwisie.

Matka — moja mama, Bożena — zadzwoniła do ciotki tego samego dnia, zaraz jak jej opowiedziałem, oczywiście po swojemu. Krzyczała na nią przez telefon, że to jej dom rodzinny, że mnie oblała jak zwierzę, że popamięta. Ciotka podobno odpowiedziała spokojnie, że mam rachunki sprzed lat na dowód, że działka jest zapisana na nią notarialnie, i że jeśli jeszcze raz się zjawię pod jej bramą z kanistrem, to nagranie z monitoringu wyląduje w grupie na Facebooku wszystkich działkowiczów z Sulejowa.

Teraz, kiedy piszę te słowa, mija już trzy tygodnie. Auto stało w serwisie u Grzegorza, kolegi z branży — wymiana modułu multimedialnego i tapicerki kosztowała mnie cztery tysiące sto złotych, płaciłem z własnej kieszeni, bo ubezpieczenie takiej szkody nie pokrywa. Kanister wyrzuciłem, bo śmierdział jeszcze w bagażniku. Okulary przepadły w pokrzywach na dobre.

Napisałem wtedy w grupie działkowiczów, że ciotka oblała gości wężem, licząc na wsparcie sąsiadów. Przewodniczący odpisał publicznie, żebym kupił sobie pole pod parking, jeśli mi mało miejsca przy sterówce za trzy złote na dobę. Usunąłem konto z tej grupy tego samego wieczoru.

Nie zadzwoniłem do ciotki. Nie napisałem. Wiem tylko od matki, że hortensje, które przygniotłem kołem, odbiły się po dwóch tygodniach i kwitną teraz gęściej niż wcześniej. A ja parkuję crossovera na osiedlowym parkingu przy bloku, sto metrów od klatki, i noszę zakupy piechotą — jak każdy zresztą. Do Sulejowa nie jeżdżę. Paulina mówi, że kiedyś minie, że to tylko krzaki i solar, że rodzina się nie liczy latami. Ja tylko wiem jedno: numer ciotki wciąż widnieje u mnie w kontaktach, ale ona zablokowała mój dawno temu, sprawdziłem — telefon nawet nie próbuje się łączyć, od razu leci na pocztę głosową.