Kwiaciarnia na Grunwaldzkiej, gdzie odbierałam bukiet na trzydzieste urodziny

Pracuję w kwiaciarni na Grunwaldzkiej we Wrocławiu od jedenastu lat i myślałam, że wszystko już widziałam – wesela, pogrzeby, przeprosiny wysyłane w bukiecie białych róż. Ale tego wtorku, dwudziestego trzeciego września, zapamiętam na długo.

Do sklepu weszła starsza pani, może koło osiemdziesiątki, w wełnianym płaszczu za sto złotych z bazaru, z siatką, w której miała bochenek chleba i pęczek szczypiorku. Zapytała o najtańsze frezje, jakie mam. Powiedziałam, że pęczek kosztuje piętnaście złotych. Odliczyła monety z portfela, powoli, licząc każdą pięciogroszówkę, jakby to była fortuna.

Zapytałam, dla kogo kwiaty. Odpowiedziała, że dla syna, ale nie na urodziny, nie na imieniny – po prostu tak, bez powodu. Powiedziała, że przez czterdzieści lat wysyłała mu kartki tylko wtedy, kiedy coś się świętowało, a teraz zrozumiała, że to był błąd.

Miałam wtedy przerwę, więc zaparzyłam sobie kawę z ekspresu w zapleczu – tego taniego, rozpuszczalnego, bo dobry mamy tylko dla klientów – i zostałam przy kasie dłużej, niż powinnam, bo coś mnie w tej kobiecie zatrzymało.

Powiedziała, że jej mąż zmarł trzy lata temu, nagle, w kolejce po receptę w przychodni na Kasprowicza. Nie zdążyła mu powiedzieć rzeczy, które chciała powiedzieć od trzydziestu lat. Że jest wdzięczna. Że go kocha, nie tylko z przyzwyczajenia. Powiedziała to dopiero na jego pogrzebie, głośno, do trumny, a wszyscy myśleli, że płacze z rozpaczy, a ona płakała, bo się spóźniła.

Od tamtej pory, mówiła, każdą rozmowę z synem kończy inaczej. Mówi mu, że jest z niego dumna. Dzwoni bez powodu, tylko żeby usłyszeć, jak mu minął dzień. Kiedyś by powiedziała, że to sentymentalizm, strata czasu, że dorosły facet nie potrzebuje takich rzeczy od matki. Teraz wie, że nikt nie potrzebuje ich za dużo.

Zapakowałam jej frezje w szary papier, bo o bibułę nie prosiła, chciała oszczędzić dwa złote. Kiedy wychodziła, przytrzymałam jej drzwi, bo miała zajęte ręce siatką i kwiatami, i zapytałam, czy syn mieszka daleko. Powiedziała, że dziesięć minut tramwajem, ale przez ostatnie dwa lata widywali się rzadziej niż wcześniej, bo oboje mieli "ważniejsze sprawy".

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, więc powiedziałam tylko, że to ładny gest z tymi kwiatami. Uśmiechnęła się i powiedziała, że to nie gest. Że to jest coś, co teraz robi zamiast żałować.

Zamknęłam za nią drzwi, bo dzwonek u wejścia akurat się zaciął, i patrzyłam, jak idzie w stronę przystanku, wolno, z tą siatką kołyszącą się przy nodze. Nie wiem, co syn powiedział, kiedy otworzył drzwi i zobaczył matkę z bukietem za piętnaście złotych, bez okazji, bez powodu, tylko dlatego, że jeszcze mogła.

Ale wiem, że nazajutrz przyszła znowu. I pojutrze też. Zawsze po piętnaście złotych, zawsze frezje, zawsze bez okazji. Zaczęłam je dla niej odkładać, zanim jeszcze weszła do środka.