Warsztat po teściu, który zabrał zięć Marcina

Nazywam się Marcin Duda, mam trzydzieści sześć lat i przez ostatnie osiem byłem mężem Kasi Woźniak z Bydgoszczy. Piszę "byłem", bo rozwód uprawomocnił się w marcu, ale to, co wydarzyło się później, dotyczy jej matki – Grażyny – a nie już właściwie nas.

Zacznę od tego, żeby było jasne: nie jestem draniem. Przez dziesięć lat pracowałem w warsztacie samochodowym teścia przy ulicy Fordońskiej, najpierw jako pomocnik, potem jako mechanik na pełen etat, a ostatnie trzy lata praktycznie prowadziłem ten interes sam, bo Zenon – ojciec Kasi – miał już problemy z kręgosłupem i większość dnia siedział w biurze, licząc faktury. To ja przyjmowałem klientów, załatwiałem części u dostawcy w Solcu Kujawskim, uczyłem dwóch chłopaków od podnośnika. Warsztat żył dzięki mnie, choćby Grażyna miała inne zdanie.

Kiedy Zenon zmarł dwa lata temu – zawał, w niedzielę, na działce pod Koronowem – okazało się, że w testamencie zapisał połowę udziałów w firmie mnie, a drugą połowę Kasi. Grażyna dostała dom i emeryturę po mężu. To ją zabolało, wiem. Ale przecież ja tam pracowałem fizycznie, codziennie, po łokcie w oleju, a ona nigdy nawet nie postawiła nogi w hali.

Problem zaczął się, kiedy Kasia powiedziała, że chce rozwodu. Nie będę tłumaczył wszystkich powodów – to sprawa między nami – ale skłamałbym, gdybym powiedział, że nie zacząłem się bać o warsztat. Bo Grażyna, matka mojej żony, od tamtej pory patrzyła na mnie jak na kogoś, kto już nie ma tam czego szukać. A przecież połowa firmy była zapisana na mnie, nie na Kasię jako "żonę Marcina" – na mnie, imiennie, notarialnie.

Tak mi się przynajmniej wydawało.

W kwietniu, dwa tygodnie po rozprawie rozwodowej, przyszedłem rano do warsztatu i zastałem nowy zamek w drzwiach bocznych. Ten sam, którym otwierałem od dziesięciu lat, po prostu nie pasował. Zadzwoniłem do Kasi. Nie odebrała. Zadzwoniłem do Grażyny.

– Przyjedź po dwunastej, to porozmawiamy – powiedziała krótko i się rozłączyła.

Pamiętam, że stałem wtedy na parkingu, patrzyłem na szyld "Auto-Serwis WOŹNIAK", który sam kiedyś pomagałem wybierać u grafika na Gdańskiej, i czułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Deszcz siąpił drobno, taki wiosenny, marcowy właściwie już kwietniowy, i cała hala pachniała mokrym asfaltem, a ja nie mogłem wejść do środka.

O dwunastej byłem u Grażyny w domu przy ulicy Kruszwickiej. Na stole leżała szara teczka. Obok niej termos z herbatą, którego nawet mi nie zaproponowała.

– Marcin, siadaj – powiedziała. – Sprzedałam swoje udziały Kasi. Ona jest teraz właścicielką sześćdziesięciu procent firmy.

– Jak to sześćdziesięciu? Zenon zapisał po połowie.

– Zapisał. Ale ja miałam swoje dwadzieścia procent z majątku wspólnego z mężem, o czym pewnie zapomniałeś. I te dwadzieścia sprzedałam córce. Za symboliczną złotówkę, jeśli cię to interesuje.

Otworzyła teczkę. Wyjęła umowę spółki, uchwałę wspólników, wypis z KRS – świeżutki, z datą sprzed tygodnia.

– To znaczy, że mam mniejszość udziałów w firmie, w której pracowałem dziesięć lat?

– To znaczy, że masz czterdzieści procent i żadnego głosu decydującego, bo Kasia ma większość. I to znaczy też, że od poniedziałku w warsztacie pracuje Tomek Kaczmarek, mój bratanek, który skończył mechanikę samochodową w Toruniu i szuka pracy od pół roku.

Poczułem, jak mi się gardło ściska. Nie krzyczałem – to nie w moim stylu. Zapytałem tylko:

– Grażyno, przecież ja tam włożyłem dziesięć lat życia. Kto uczył chłopaków spawać? Kto jeździł po części do Solca, kiedy Zenon już nie mógł prowadzić?

– I dostałeś za to wynagrodzenie, Marcin. Co miesiąc, na konto. To była twoja praca, nie twoja firma. Firma była Zenona, a teraz jest Kasi. Ty masz swoje czterdzieści procent, możesz je sprzedać, możesz siedzieć na nich cicho i dostawać dywidendę, jeśli w ogóle jakaś będzie. Ale hali nie otworzysz, bo klucza już nie masz.

Wtedy zobaczyłem, że na krześle obok stoi pudełko po butach – moje rzeczy z szafki w warsztacie. Kubek z Manchester United, zdjęcie syna Kasi i moje sprzed pięciu lat, para roboczych rękawic, które sam kupiłem.

– Mogłaś chociaż zapytać mnie o zdanie, zanim to zrobiłaś – powiedziałem cicho.

– A ty pytałeś Kasię o zdanie, zanim zacząłeś spotykać się z tą kobietą z księgowości? – odpowiedziała Grażyna, nie podnosząc głosu. – Bo ja wiem, Marcin. Kasia mi powiedziała w lutym. Nie musisz się tłumaczyć, nie tobie zresztą, tylko sobie samemu, kiedyś, jak to sobie poukładasz w głowie.

Nie miałem na to odpowiedzi. Bo to była prawda – z Anią z księgowości zacząłem się spotykać jeszcze przed rozwodem, choć wtedy mówiłem sobie, że to "już się i tak rozpada". Grażyna nie krzyczała, nie robiła sceny. Wzięła termos, nalała sobie herbaty i odstawiła go z powrotem, jakby rozmowa była zamknięta.

Wyszedłem z tym pudełkiem pod pachą. Na ulicy Kruszwickiej akurat sąsiad wyprowadzał psa, jakiegoś rudego kundelka, który się do mnie dobijał, chciał się przywitać, a ja nawet nie miałem siły się schylić. W radiu, kiedy wsiadłem do samochodu, leciała jakaś stara piosenka Budki Suflera, i pamiętam, że wyłączyłem ją od razu, bo nie mogłem tego znieść.

Dziś moje czterdzieści procent leży w szufladzie jako papier, którego nikt nie chce kupić – bo kto kupi mniejszościowy udział w rodzinnej firmie, gdzie większość ma córka byłego właściciela. Warsztat działa dalej, szyld ten sam, tylko za ladą stoi teraz Tomek Kaczmarek i, jak słyszałem od kumpla z Fordońskiej, robi to całkiem nieźle.

A ja pracuję teraz w serwisie przy obwodnicy, na etacie, bez udziałów, bez teczek i bez tego pudełka, które w końcu wyrzuciłem, bo trzymanie go w bagażniku nic nie zmieniało.